W PileckiRtm. Witold Pilecki

Ur. 13 maja 1901 r. w Ołońcu (Karelia). Po rewolucji bolszewickiej zamieszkał w Wilnie. W latach 1918-20 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w Szwadronie mjra J. Dąmbrowskiego „Łupaszki”. We wrześniu 1939 r. walczył w kawalerii 19 i 41 DP. Od 1939 r. w Tajnej Armii Polskiej. We wrześniu 1940 r. dał się schwytać Niemcom i trafił do obozu w Oświęcimiu. Tworzył konspirację więźniów. Przekazywał raporty o mordach niemieckich. Organizował ucieczki z obozu. W kwietniu 1943 r. uciekł. Działał w Kedywie KG AK. W powstaniu warszawskim walczył w Zgrupowaniu „Chrobry II” . Był jeńcem obozu w Murnau. Od lipca w II Korpusie we Włoszech. Dotarł do Warszawy, aby tworzyć konspirację antysowiecką. Był zwolennikiem  tworzenia sieci informacyjno- obserwacyjnych. Na rozkaz gen. Andersa opuszczenia kraju odpowiedział: „ja zostanę, ktoś musi tu trwać bez względu na konsekwencje”. Był głęboko wierzący.

Aresztowany  8 maja 1947 r., o torturach UB powiedział: „Oświęcim to była igraszka”. 15 marca 1948 r. skazany na śmierć. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 25 maja 1948 r. o godz. 21.30. 

1 października 1990 r. Izba Wojskowa Sądu Najwyższego unieważniła wyrok. Miejsce pochówku  nieznane.

Kawaler Orderu Orła Białego.

Oprac. dr Piotr Gawryszczak, FN Lublin; fot. z archiwum IPN;